http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/album/80-dziki-%c5%9bwiat/ Dziki Świat nascycenie Sat, 02 May 2026 04:48:05 +0000 redakcja@fotoprzyroda.pl (Fotoprzyroda.pl) IP.Gallery 60 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/3011-puszcza-karpacka-prastary-dom-nied%c5%bawiedzia/
]]> Fri, 27 Aug 2021 16:52:49 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/3011-puszcza-karpacka-prastary-dom-nied%c5%bawiedzia/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2952-nied%c5%bawiedzia-ska%c5%82a/
]]> Fri, 23 Apr 2021 09:23:18 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2952-nied%c5%bawiedzia-ska%c5%82a/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2951-stara-nied%c5%bawiedzica/
Mama i 2 letni niedźwiad niedługo po opuszczeniu gawry.]]> Sun, 18 Apr 2021 12:54:20 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2951-stara-nied%c5%bawiedzica/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2950-noc-z-paprotk%c4%85/
]]> Wed, 24 Mar 2021 13:08:59 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2950-noc-z-paprotk%c4%85/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2949-ju%c5%bc-nie-dzie%c5%84-jeszcze-nie-noc/
]]> Wed, 24 Mar 2021 13:07:10 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2949-ju%c5%bc-nie-dzie%c5%84-jeszcze-nie-noc/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2948-skalny-boziuch/
Borsucza rodzina zdecydowanie zawładnęła tym kawałkiem góry. Mimo stąpających po powierzchni wielkich niedźwiedzi, mimo cierpliwych i niestrudzonych wilczych zwiadowców, mimo czyhających w kuckach wśród skał i wiatrołomów rysi borsucza rodzina jakimś cudem ciągle żyje. Borsuki wychodzą co noc spod ziemi, wędrują daleko przez nieprzyjacielski teren, a mimo to wracają nad ranem. Bez obaw zajmują się wiosennymi porządkami, poszerzają nory, kopią latryny, bawią się. Czyżby zawarły jakiś pakt z drapieżnikami? czy może tylko wydają się takie niezdarne i bezbronne na powierzchni ziemi, wśród tych wielkich drzew, skał i groźnych drapieżców a w rzeczywistości nie od parady wyposażone są w te wielkie pazury?]]> Wed, 24 Mar 2021 13:05:32 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2948-skalny-boziuch/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2947-nocny-w%c4%99drowiec/
Nocny wędrowiec.
Wiele zwierząt w celu uniknięcia zagrożeń ze strony człowieka oraz innych drapieżników przystosowało się do życia pod osłoną nocy.
Wykształciły one znakomity węch oraz słuch. Za to mają stosunkowo słaby wzrok. Posiadają też dobrą pamięć topograficzną, dzięki czemu mimo ciemnej nocy potrafią bezbłędnie odnaleźć się w środowisku jakie zamieszkują.
Idealnym przykładem takiego zwierzęcia jest borsuk.
Borsuk dzień spędza w norach pod ziemią, gdzie bezpiecznie przeczekuje aż do nocy.
Nocą, gdy las cichnie i znika zagrożenie ze strony człowieka wychodzi z nory i rusza na żer.
Co tam po ciemku może znaleźć zapytacie?
A np. dżdżownice, które własnie nocą wychodzą z gleby i stają się idealnym pokarmem który łatwo jest schwytać.
Skoro posiada się wyśmienity węch można też poszukiwać innych larw oraz owadów zakopanych płytko pod ziemią.
Latem owoce oraz inne rośliny.
Borsuk przemierza las swoimi ulubionymi ścieżkami, które są sprawdzone i bezpieczne. Potrafi pływać, jednak jak większość zwierząt woli utrzymać futro w suchości.
Korzysta zatem z różnych naturalnych kładek nad strumieniami, ciekami wodnymi itp. Idealną kładką w środku lasu okazała się kłoda drzewa powalonego czasem i wiatrem.
Kłoda zdradziła mi swoje zastosowanie gdy dostrzegłem na niej charakterystyczne ślady borsuczych pazurów oraz tropy ubrudzonych błotem łapek.
Po powieszeniu na drzewie obok fotopułapki okazało się, że borsuk prawie każdej nocy korzysta z kładki i przechodzi nią na drugą stronę rowu wypełnionego wodą.
Idealne miejsce na zdjęcie 🙂
Trochę potrwało zanim trafiłem borsuka w idealnym miejscu na kłodzie oraz podczas bezchmurnej i bezksiężycowej nocy.]]> Wed, 24 Mar 2021 13:05:01 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2947-nocny-w%c4%99drowiec/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2946-bieszczadzki-skrytob%c3%b3jca/
Mały bieszczadzki skrytobójca
Przemierzając najdziksze bieszczadzkie zakątki w poszukiwaniu tych dużych, sławnych, ikonicznych drapieżników jak wilki, rysie czy niedźwiedzie nie można zapomnieć o tych małych, zębatych rzezimieszkach.
Kuna bo o niej prawię, właściwie to nie daje o sobie zapomnieć. Wspinając się po górskich pasmach w głębokim śniegu, często przecina się liczne w tych rejonach potoki. Wzdłuż potoków, najliczniej występującymi tropami są tropy tego właśnie małego drapieżnika.
W ciągu dnia praktycznie nie do wypatrzenia. Ukryta między skałami, w szparach starych drzew i w dziuplach wykutych przez dzięcioły. Tylko dzięki tropom na śniegu i nielicznym śladom w postaci odchodów na strategicznych kamieniach i pniach spróchniałych drzew można wywnioskować o obecności tego niewidzialnego asasyna.
Kuna wyspecjalizowała się w polowaniach nocnych na różne gatunki zwierząt. Potrafi dogonić wśród gałęzi drzew wiewiórkę, spenetrować dziuplę czy gniazdo sowy lub bociana czarnego. Na ziemi dorwie nie jedną myszarkę leśna, a zimą nie pogardzi nawet padliną po polowaniu wilków. To czego nie zjedzą wilki starannie chowa w spiżarniach wykazując przy tym ogromną siłę targając w zębach np. nogę sarny, która waży więcej niż drobne ciałko kuny.
Kuna nie lubi moczyć swojego futra więc do przeprawiania się przez potoki chętnie wykorzystuje przewalone drzewa, które są idealnymi kładkami na drugą stronę.
Przy jednej z takich kładek udało się sfotografować tego zębatego drapieżcę w prawdziwie bieszczadzkich okolicznościach przyrody,podczas długiej zimowej nocy, na tle czarnego nieba usianego srebrnymi gwiazdami.]]> Wed, 24 Mar 2021 13:03:27 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2946-bieszczadzki-skrytob%c3%b3jca/ http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2945-duch-bieszczadzki/
Duch Bieszczadzki.
Natchnął mnie gdy pierwszy raz postawiłem stopy na Bieszczadzkim błocie i zjechałem tyłkiem po stromym zboczu niezwyczajny do takiego terenu 😉
Od razu zakochałem się w bezludnych terenach położonych przy granicy z Ukrainą jak np. w Tarnawie Niżnej, choć dość płaskich to urzekających swym brakiem ludzi, ciszą i spokojem. Na górskie szczyty tak dobrze znane wszystkim turystom wchodzącym na nie z Wetliny czy Cisnej jakoś się nie wspinałem. Odstraszała mnie mnogość ludzi i wydeptane szlaki. Po pewnym czasie znalazłem górki odpowiednie dla mnie - bez ludzkich wizyt i utartych szlaków.
W końcu stało się, po długiej drodze( w sensie dosłownym i przenośnym) „rzuciłem wszystko i wyjechałem w Bieszczady” 😊
Lasy Bieszczadzkie szczególnie te położone wysoko nie obfitują może w ilość zwierzyny, ale za to to co możemy w nich spotkać to istne perełki. Potężne 40 metrowe jodły z buszującymi wysoko w koronach niedźwiedziami to niepowtarzalny widok. Stado 30 żubrów taplających się latem w Sanie, głośno stukających racicami o kamienne dno rzeki i ich basowe pomrukiwania to niezapomniane odgłosy. Wielkie skały ciągnące się od grani po zboczu aż do małego potoku, a pod niektórymi ze skał niczym sarkofagi znajdują się jamy zamieszkiwane przez lisy, borsuki i żbiki.
Żbik jest chyba takim wyznacznikiem dzikości Bieszczadów. O ile wilki, rysie, czy żubry spotkać można w wielu miejscach naszego kraju o tyle żbik występuję tylko w Bieszczadach. Jest go niewiele i prowadzi bardzo skryty tryb życia, nie ujawnia się w żaden sposób. Nie pozostawia po sobie zbyt wielu śladów. Jedynie zimą można zorientować się o jego obecności po tropach na śniegu.
Jak na tak niewielkie zwierzę ma dość duże potrzeby jeśli chodzi o przestrzeń do życia. Rzadko zatem spotkać go można ponownie w tym samym miejscu. Śmiało można rzec, że gdyby Bieszczadzki Duch miał się zmaterializować to właśnie w postaci tego nieuchwytnego kota.
Pewnego razu podczas zwyczajowego 20 kilometrowego marszu po bezdrożach Bieszczadów natknąłem się na pewnej skalnej grani na duże zagęszczenie żbiczych tropów. Kolejne tygodnie pokazały, że jeden osobnik co jakiś korzysta z grani jako łatwiejszej drogi. Bo trzeba wiedzieć, że w górach szczególnie, zwierzęta muszą oszczędzać energię i tak jak my ludzie, wolą iść łatwiejszą drogą niż brnąć po ciężkim terenie i niepotrzebnie tracić kalorie.
W głowie od razu powstał plan na zdjęcie żbika w jego naturalnym środowisku, wśród skał, gdzie często znajduje schronienie, jamę czy poluje na gryzonie. Formacje skalne praktycznie nie istnieją w miejscu skąd pochodzę. Nie znam się na geologii, ale często zastanawiałem się nad znalezionym kamieniem czy skałą, skąd pochodzi? czy ma tysiące lat czy miliony. Skały same w sobie są ciekawymi obiektami fotograficznymi. Wybrałem więc jedną ze skał jako tło do mojego zdjęcia. Pozostało tylko poczekać na Bieszczadzkiego Ducha, aby natchnął mnie ponownie swoją obecnością tym razem na zdjęciu.]]> Wed, 24 Mar 2021 12:58:31 +0000 http://www.fotoprzyroda.pl/gallery/image/2945-duch-bieszczadzki/